อาณาจักรโลกจารึก
“จางเย่(Zhangye)” เป็นเมืองใหญ่ระดับมณฑล ซึ่งเดิมเป็นอาณาจักรโบราณ ตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงเหนือของมณฑลกานซู ตั้งอยู่ใจกลางระเบียงเหอซีอันเลื่องชื่อ ทางเหนือเป็นเทือกเขาฉีเหลียนที่ปกคลุมไปด้วยหมอก ส่วนทางใต้เป็นภูเขาเฮลีและภูเขาหลงโชว แม่น้ำเฮยไหลผ่านเมืองและก่อให้เกิดโอเอซิสหลายแห่ง ทำให้บริเวณนี้เขียวชอุ่มงดงาม จางเย่ทำหน้าที่เป็นเมืองชายแดนตลอดประวัติศาสตร์ของชนเผ่าไทในแผ่นดินอันเป็นประเทศจีนในปัจจุบัน ซึ่งตั้งอยู่ใจกลางเส้นทางธรรมชาติทางประวัติศาสตร์ระหว่าง ตะวันออกไกลและเอเชียกลาง ชื่อ “อาณาจักรจางเย่” (张掖) ซึ่งแปลตรงตัวว่า “ยื่นแขนออกไป” เป็นคำย่อของสุภาษิตจีนโบราณที่ว่า “ยื่นแขนของประเทศออกไปสู่แดนตะวันตก” (张国臂掖，以通西域) แต่สิ่งที่ไม่ได้กล่าวถึงคือ พวกเขาไม่ได้แค่ยื่นแขนออกไปเท่านั้น แต่ยังยื่นศิลปวัฒนธรรม และ ความก้าวหน้าทางวิทยาการออกไปพร้อมกัน ในสมัยราชวงศ์ไทหาญ (จีนออกเสียงเป็น ต้าฮั่น) (เมื่อ206 ปีก่อนคริสต์ศักราช…
อาณาจักรหนองแส 1
อาณาจักรหนองแส หรือ เรียกตามจารึกก่อนสมัยพุทธกาล คือ “อาณาจักอาฬวี” หรือ อาฬว(อ่านว่า อา ละ วะ และเพื้ยนมาเป็น อาณาจักรอ้ายลาว ในที่สุด อาณาจักรอาฬวีนี้ ได้ปรากฏจารึกในพระไตรปิฏกว่า “พระพุทธเจ้า บรมศาสดาแห่งศาสนาพุทธ ได้เสด็จมาปราบอาฬวกยักษ์(เนื่องจากผู้ที่อยู่ในอาณาจักรอาฬวีนี้ เป็นชนเผ่าไทปา มีร่างกายใหญ่โต และเมื่อทำสงครามก็จะสังหารข้าศึก และต้มกินเป็นอาหาร) พระพุทธองค์ได้ทรงเสด็จมาปราบหัวหน้าเผ่าไทปา จนสยบยอมปาวาณาตนเป็นอุบาสก และนิมนต์พระพุทธองค์ให้จำพรรษา ณ อาณาจักรอาฬวีนี้ ถึง 2 พรรษา…
อาณาจักหนองแส2
หลานหลิงหวาง จอมทัพหน้ากากอสูร ปลายยุคราชวงศ์เหนือใต้ ราชวงศ์เว่ยของชนชาติไทป้า (จีนออกเสียงเป็นเป่ย หรือ ไป หรือ ป้า) เซียนเป่ย เป็นตระกูลไทปา (จีนออกเสียงเป็น ทัวปา ซึ่งหลังตั้งราชวงศ์เว่ย เปลี่ยนมาใช้แซ่ หยวน) ที่เคยปกครองภาคเหนือของจีนจึงถูกเรียกว่า เป่ยเว่ย(เป่ย มาจากคำว่า ไป๋ หรือ ป้า ส่วนคำว่า เว่ย มาจากคำว่า วัด รวมความคือ ไทวัด หรือ ไทเวียด…