กฏหมายที่ใช้อยู่สำหรับมนุษยโลกในปัจจุบัน ล้วนแล้วแต่ปริวัฒน์พัฒนามาจาก “พระธรรมวินัย ของพระพุทธศาสนา”
ซึ่งอังกฤษยุคล่าเมืองขึ้น ได้ไปยึดมาจากอินเดีย จากนั้นก็ตั้งสมาคมบาลีปกรณ์แปลพระธรรมวินัยพุทธ เพราะจารึกเป็นภาษาสันสกฤต
จากนั้น ก็เอามาปรับแปลงเป็น “Magna Carta” คนรุ่นหลังไม่รู้ก็คิดว่าอังกฤษคิดเอง
สิ่งที่เป็นหลักฐานชัดเจนว่ามาจากพุทธศาสนาก็คือ การกระทำความผิดของมนุษย์ทั้งหมดทั้งสิ้น อันเป็นต้นกำเนิดนั้นมาจาก
“โลภมูลจิต” คือ อยากได้ อยากดี อยากมี อยากเป็น แต่ไม่อยากทำ” ก็ใช้วิธีการต่าง ๆ เพื่อให้ได้มาซึ่งสิ่งต้องการ พอไม่ได้ก็โกรธ นี้เรียกว่า “โทสะจริต” แล้วก็ใช้อำนาจสารพัดอย่างที่ตนมี เพื่อให้ได้สิ่งที่ต้องการ หลงลืมตัวเองไปว่าไม่มีสิทธิ เรียกว่า ” โมหะ”
ดังนั้น จึงมีการพิสูจน์ “เจตนา” ของผู้กระทำ ปรากฏอยู่ในกฏหมายทุกฉบับที่มนุษยโลกใช้ ก็บัญญัติไว้ชัดว่า
“ผู้ใดจะปฏิเสธว่า ไม่รู้กฏหมาย เป็นอันมิได้” เพราะกฏหมายนั้นมีไว้เพื่อให้ผู้ที่ใช้ชีวิต ไม่ล่วงละเมิดสิทธิของผู้อื่น กำหนดกรอบขอบเขตการใช้ชีวิตในสังคมร่วมกัน อย่างสุขเสรี โดยมีกฏหมายเป็นเส้นแบ่งชัดเจน
ด้วยเหตุของความสำคัญของกฏหมาย จึงรวบรวมไว้ให้ทุกท่านศึกษา ค้นคว้าด้านกฏหมายไทย ได้ที่นี่..Click
